204 - Feest der Letteren - II

Ik schreef al over een aantal vrouwelijke aanwezigen bij het Feest der Letteren in de Amsterdamse Bijenkorf, aan het begin van de boekenweek 2012. Maar nu over de mannen.

Er waren een paar onvermijdelijke aanwezigen. Allereerst natuurlijk Tom Lanoye, tevens auteur van het boekenweekgeschenk. Ik blijf het het hinderlijk vinden dat de auteur van het boekenweekgeschenk wel aanwezig is, maar dat het boekenweekgeschenk dan nog niet beschikbaar is. Ik heb dus wel een aantal boeken laten signeren door de hele vriendelijke Vlaming Lanoye, maar toen ik een paar dagen later het boekenweekgeschenk kreeg was hij natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen. Waar is de auteur als je een handtekening nodig hebt? Datzelfde geldt overigens voor Nico Dijkshoorn. Ik ben niet van plan ooit iets van hem te lezen, maar zijn boekenweekessay hoort natuurlijk in mijn CPNB-verzameling. Maar die zaterdag in de Bijenkorf had ik niets te signeren voor hem.
Ik moet trouwens eerlijk bekennen dat ik tot op heden nog nooit een boek van Lanoye had gelezen. Dus binnenkort moet mijn gesigneerde exemplaar van Alles moet weg eraan geloven.

Een tweede onvermijdelijke aanwezige was Adriaan van Dis, als hij niet in Indonesië is, dan is hij wel in de Amsterdamse Bijenkorf. Ik had maar weer eens een stapeltje nieuwe Van Dis-aanwinsten bij mij, maar mij wachtte een teleurstelling. Van Dis bleek last van zijn arm te hebben en kon daardoor niet signeren. Hij signeerde met een stempeltje. Hij vertelde erbij dat hij het stempeltje had laten maken langs de kant van de weg ergens in Indonesië. Maar ook het stempelen ging niet altijd even goed en één stempel ging scheef. Als troost kreeg ik er een tweede stempeltje bij: van de Eiffeltoren. Zo zijn Indonesië en Parijs weer eens verbonden. Maar ik wil natuurlijk per se een handtekening van Van Dis. Ik zal dus bij een volgende gelegenheid met hetzelfde stapeltje boeken (en een paar erbij waarschijnlijk) wederom langs Van Dis moeten gaan om de felbegeerde handtekening te krijgen.

Wie zich ook trouw in Amsterdam meldt is Jan Siebelink. Na de signeersessie van 2011 had ik niet veel nieuws bij me: alleen een Literair Juweeltje dat hij schreef. Maar veel of weinig boeken, Jan Siebelink is iemand die houdt van grondig en zeer zorgvuldig signeren. Ik bedankte hem voor de uitvoerige signatuur. Hij zei vervolgens: ik zal blijven schrijven, komt u dan maar weer laten signeren. Dat heb ik hem van harte beloofd.
Eén ding frustreert mij echter: ik ben al jaren op zoek naar een eerste druk van zijn grote roman Knielen op een bed violen. Dat boek heeft tientallen drukken gehad, maar ik wil de eerste gebonden druk. Echter: deze is nergens te vinden. Niet op mijn vaste adresjes (Antiqbook, Boekwinkeltjes.nl), niet op Marktplaats, niet bij veilingen: onvindbaar. Toch zijn er meer dan 10.000 gemaakt. Ik hoef er maar één te hebben om te laten signeren door Siebelink zelf. Maar waar is mijn toekomstige exemplaar?

De laatste die ik verblijdde met mijn boekenbezit was Geert Mak. Een jaar eerder was ik al mijn Makjes vergeten mee te nemen en ik hoopte al dat hij er weer zou zijn. En dat was zo! Ik verontschuldigde mij voor de hele stapel die ik bij mij had (ook een aantal anderen in de rij zag ik fronsen). Maar Mak vond het niet erg: "deze gelegenheid is er voor", zo stelde hij mij gerust.Toen mijn exemplaar van Amsterdam op steen aan de beurt was voor een signatuur, merkte hij verbaasd op: "dat is een zeldzame!". We hebben nog even gekeuveld hoe ik er aan kwam (bedankt, Theo!) maar ook deze is nu voorzien van een krabbel van Mak (stukken minder grondig dan Siebelink).

En zo eindigde weer een signeermiddag in de Bijenkorf. Na afloop met mijn lief nog even een taartje gegeten bij de Bijenkorf en door Amsterdam gekuierd. Maar toen mijn armen langzaam losraakten van mijn schouders door het gewicht van de tassen met boeken, hielden we het toch maar voor gezien.

Op naar volgend jaar voor een volgend Feest der Letteren! Mijn boeken zijn er klaar voor. Mag ik een verlanglijstje indienen: graag een tafeltje voor Marcel Möring (26 boeken te signeren) en Margriet de Moor (14 boeken te signeren) en liefst ook van Hugo Brandt Corstius (50 boeken te signeren). Bij voorbaat excuses aan degenen die dan achter mij in de rij staan.

84 - Twee kleine aanwinsten

De laatste tijd heb ik helaas weinig mogelijkheden voor uitgebreid boeken zoeken. Maar hier en daar kan ik gelukkig nog net wat oppikken. Net voor sluitingstijd van de boekenmarkt op het Plein in Den Haag liep ik haastig langs de kramen op zoek naar iets wat mogelijk interessant zou kunnen zijn. Mijn favoriet op de boekenmarkten zijn de tafels waarop stapels met boeken liggen, ongesorteerd, die allemaal een euro kosten. Daar word je geconfronteerd met de meest obscure boeken, onleesbare verhandelingen over onbegrijpelijke onderwerpen, jaargangen van vergeten tijdschriften en zo af en toe iets dat echt leuk is. Zo zag ik een boek in een vierkante ribkartonnen omslag met als titel "U zult toch maar een boek uit een van de grootste boekenkasten van Europa willen hebben". Ik wil altijd boeken uit boekenkasten hebben, dus dit boek was voor mij. Ik bleek de hand gelegd te hebben op Proost Prikkels 353, van oktober 1975, met als onderwerp een reportage over het uitgeversdistributiecentrum in De Meern, waar destijds jaarlijks zo'n 15 miljoen boeken omgingen. Mooie foto's van jaren '70 boeken, opgestapeld in gigantische hallen die nu niet meer bestaan. Ik blijk inmiddels 3 Proost Prikkels in mijn bezit te hebben. Over mijn vorige aanwinst, nummer 287, schreef ik hier. De serie loopt nog steeds en is inmiddels de 450 gepasseerd. De firma Proost heeft daarom een catalogus geproduceerd van alle verschenen uitgaven. Ik heb even overwogen een verzameling Proost Prikkels te beginnen, maar heb daar toch maar uit kostenoverwegingen van afgezien.

Het was echt eurodag, want even later liep ik op het station en zag daar een boekje van Geert Mak, "Het eiland", dat maar 1 euro koste. Het is een miniboekje in een nieuwe reeks van uitgeverij B for Books met een mooi doel: "Elke maand verschijnt een nieuw Literair Juweeltje, een goed toegankelijke tekst van een bekende schrijver in een mooi vormgegeven boekje. (...) Zo proberen we van niet-lezers lezers te maken en van weinig-lezers hopelijk graag-lezers" Waarom die uitgeverij dan "before books" heet is mij een raadsel, want before books waren er ook geen lezers... Het verhaal van Mak verscheen overigens al eerder, in zijn boek "De engel van Amsterdam" en beschrijft een krakersgemeenschap op het KNSM-eiland in Amsterdam tot begin jaren '90. Mak vertelt hoe junks, krakers, gelukszoekers, verschoppelingen samenleven op dit stuk Amsterdam, voordat de grote nieuwbouwprojecten startten. Hij beschrijft de onderlinge relaties en ruzies van de mensen en uiteindelijk hoe de plek ontruimt wordt. Omdat het daadwerkelijk geschiedenis is, is wat hij beschrijft ook te traceren. Zoals het volgende: "En toen daalde, alsof de hemel openscheurde, Mutoid Waste neer op het eiland. Plotseling, op een zonnige junimiddag in het jaar 1989, waren ze er. Vijf, zes grote bussen, een generator en een hijskraan reden het eiland op. (...) De Mutoid Waste Company was een dertig man sterke groep die al een jaar of vijftien door Europa trok en zich vestigde op alle plaatsen waar voldoende afval voorhanden was: sloperijen, fabrieken en grote steden. Op dit soort dumpplaatsen vonden ze de bouwstenen voor hun kunstobjecten, die het verhaal moesten vertellen van de zinloosheid van de westerse wegwerpmaatschappij. (...) Ze maakten een poort van aan elkaar gelaste autowrakken. Ze maakten grote vlinders en sprinkhanen van buizen en plastic afval. Aan de kust zetten ze op de hoogste duintop een gigantische vuist van pijpen en vaten, tussen de rookpluimen van de Hoogovens."  En deze is ook mooi: Fraai om te zien dat het verhaal van Mak beelden krijgt. Een mooi cadeautje voor mijzelf in deze kerstdagen.