vrijdag, mei 06, 2005

Over lenen en wenen

In een reactie op mijn weblog schreef Debora dat ze haar boeken meesleept naar Kreta om er daar van te genieten. Tevens bekende ze dat ze weleens boeken uitleent. Later nuanceerde ze dat iets: "Er zijn gewoon boeken die zó mooi zijn, dat ik het móet delen met de mensheid. Nou ja, de mensheid...niet overdrijven...met een handjevol geinteresseerden."

Ik ben het eens met het feit dat de mensheid meer moet lezen. De mensheid moet bij voorkeur goede boeken lezen en daarvan kan ik er wel een paar aanraden. Maar om nu zo ver te gaan dat ik mijn eigen boeken daadwerkelijk uitleen... nee, ik vrees dat zal nooit gebeuren.

Sterker nog, bezoekers mogen in principe mijn boeken niet eens aanraken. Ze staan dan ook niet in de woonkamer of op een andere plek waar het zonlicht of mensen hun verwoestende werk kan doen. Nee, ze staan in het donker, op zolder en af en toe mag iemand waarvan ik weet dat hij of zij de waarde van boeken snapt - en de kwetsbaarheid - er naar komen kijken en ze in de hand nemen. Witte handschoenen hoeft niet, maar schoon moeten ze natuurlijk wel zijn. U snapt: waar aanraken al een unicum is, is uitlenen een handeling die ik nimmer zal uitvoeren.

Het is opmerkelijk dat tal van auteurs zich over het uitlenen van boeken hebben uitgelaten. Hier volgen er een paar:

Leen bij voorkeur alleen boeken uit, die u zelf hebt geleend - Remco Campert

Leen nooit boeken uit, want niemand geeft ze terug; de enige boeken die ik in mijn kast heb staan zijn de boeken die anderen mij geleend hebben - Anatole France

Dit is het treurig lot van elk uitgeleend boek: altijd is het bedorven, en veelal is het zoek - Charles Nodier



Ik wou dat ik één van de boeken die ik in de loop van de tijd heb uitgeleend, terugkreeg - Koos J. Versteeg

Maar er zijn ook andere geluiden. Dit is een gedicht dat ik vond op http://www.8ung.at/bookcrossing/promos.html

Ballade van een vergeten boek
Ik ben zo'n boek dat altijd op de plank staat.
Ik werd gelezen. Fijn, daar ben ik voor!
Daarna? Terug weer in de rij, die 'k haat.
Ik raak bestoft. Voel ik een ezelsoor?
Ik wil hier weg, ik wil er weer vandoor.
Op 't Internet werd ik nog aangeraden!
Een plank is niets voor mij. 'k Ben een nomade.

Ziedaar mijn eigenaar, die onverlaat.
Die hebberd, met die grijns van oor tot oor.
Van ons eist hij voortdurend: "Sta paraat!"
Al bladert hij ons soms maar even door.
En waar ik mij dan nog het meest aan stoor:
Hij houdt niet eens van woorden, maar van daden.
Een plank is niets voor mij. 'k Ben een nomade.

'k Sta vol ideeën, nergens loos gepraat.
Wie ooit aan mij begint, stopt niet, gaat door,
Van 's morgens vroeg tot in de avond, laat.
Vergeef me dat ik jou nog even stoor.
Maar leen me, steel me zonder enig spoor
En voer me weg langs stille achterpaden.
Een plank is niets voor mij. 'k Ben een nomade.

Mijn boeken zullen moeten wennen aan een leven op de plank, het zijn geen nomaden. Maar wat heb je er aan als een boek op de plank staat? Hoe vaak herlees je nu eigenlijk een boek? Dat is allemaal waar, maar dat geldt voor veel dingen in je huis. Boeken staan in mijn huis omdat het mijn vrienden zijn en omdat ze mij urenlang gezelschap hebben gehouden en veel genoegen bezorgd. Gun ik dat een ander niet? Zeker wel, en daarom zijn er bibliotheken uitgevonden. Die moeten ook overleven trouwens, ik wil daarom niet aan broodroof doen en mijn eigen spullen uitlenen waardoor de bibliotheken van klandizie worden beroofd.

Wie dit ook vindt, maar moeite heeft leners van zich af te houden, hier is een handleiding. En ter bemoediging nog een gedicht van Vondel:
't is Heiligdom, dat gij hier ziet.
Hoe heet het? Kruitje roert mij niet.
De stommen spreken op papier.
Wie leenziek is vertrek van hier.


En nu ga ik eerst weer even een tijdje voor mijn boekenkasten staan genieten...

sneuper

lezend: Karin Giphart - Maak me blij

2 opmerkingen:

Debora de Vries zei

En Debora, weer op prachtig West-Kreta (groen, ruig, nog niet overspoeld door het toerisme), vind het alleen maar geweldig om zichzelf plots op meneer Boekensneupers Blog terug te treffen.
Tja, ik praat ook altijd mijn mond voorbij....
Mijn prachtwerkjes staan ook stof te verzamelen in de boekenkast. Ik ben ook altijd in de vaste veronderstelling dat ik ze ooit nog eens ga herlezen...dat gebeurt echter nooit. Maar eerlijk is eerlijk...ik leen wel eens wat uit aan een select gezelschap. Ik irriteer me namelijk dood als mijn geliefden pulp lezen. Behoorlijk ingenomen, dat wel, ik ga er dus kennelijk van uit dat ik WEL weet wat goed leesvoer is. Laatst leende een vriendin Eline Vere en las deze in een snak uit. En dan denk ik: weer een goede daad gedaan.... Ik draag bij aan de verrijking van de mensheid. Ok ok, niet de mensheid...maar wel aan het kleine wereldje om mij heen.

Groeten,
Debora de Vries

Weirdomusic zei

Oeh nee, uitlenen, ik moet er niet aan denken. Dat geldt in mijn geval overigens ook voor cd's en dvd's. Het idee alleen al dat mijn verzameling tijdelijk "niet compleet" is, om over beschadiging of niet terugkrijgen nog maar te zwijgen!

Leuk weblog overigens!